żągler perspektyw

to zaskakujące o czym człowiek myśli siedząc na kiblu. Dziś usiadłem tam na dłużej... i wpadłem... w ciąg rozmyślań nt. perspektywy jaką ma człowiek... a raczej o jej zmienności myslałem. Życie wcale nie płynie... to ciągła fluktuacja TERAZ...dynamika JA. Siedząc na kiblu stałem się starcem w wieku 90 lat u schyłku życia. Nie trudno wyobrazić sobie co można osiągnąć w tym czasie.... i ja to wszystko osiągnałem w jednej chwili... z grymasem na twarzy, bo bolał mnie brzuch. Czym są te wsystkie życiowe osiągnięcia dla mojego ego, jesli nie tylko bitem mojej pamięci, wskazującej na fakt, że tyrałem nad czymś bardzo długo aż w końcu mi się udało. A gdybym o tym zapomniał mając alzhaimera ? To co robię to nie pasja... w pasji człowiek się zapomina, spala i ulatuje na skrzydłach. Pasją może być muzyka... latanie na paralotni....oddanie się idei. Może to kiedyś była pasja... kiedyś tak własnie się zapominałem .. spalałem się. A dziś to moja ambicja, ego i talent przedsiębiorcy. NIby tam chce coś dobrego dla świata.. niby mam swoje ideały i wartości... ale to wszystko jakieś wydaje mi się coraz bardziej puste i jakby coraz bardziej po nic....

i byłem starcem... siedziałem tam osiągnąłwszy wszystko co chciałem i nie mogłem odszukać w pamięci niczego czego by mi się nie udało dokonać i już nie miałem ochoty niczego zmieniać ani poprawiać... żyłem w swojej przestrzeni. Ale pustka w tej wizji mnie nie opuszczała. Jako starzec chciałem być z bliskimi mi ludźmi, czuć dotkliwie więzi które nas połączyły w rodzinę dusz... chciałem czuć tą sieć pomiędzy nami... nie liczyły się dla mnie honory, sukcesy ... nic... tylko obcowanie z tymi i z tym co kocham...

i to wszystko na kiblu w ułamku sekundy.

Wyszedłem jako 25 letni mężczyzna. Nieco lżejszy...i zdecydowanie odmieniony.